Soms voel je je net Willem-Alexander

Vanuit een internetcafe in Kisumu, groet ik u allen!

De laatste dagen zijn als een film voorbij geschoten, waarbij er zoveel nieuwe indrukken op me af kwamen, dat het onvoorstelbaar is dat we nog geen week in Kenia zijn.

Afgelopen woensdagavond zijn we op het vliegtuig gestapt. Na een mooi afscheid met t gezin, begon de reis echt!
De vlucht ging erg voorspoedig en s` ochtends om 9 uur zijn we geland in Nairobi. Vooraf dacht ik, mooi dat we `s nachts vliegen, dan doe ik heerlik mn ogen dicht, en zijn we er zo. Nou, dat was niet helemaal waar... maar, zoals een wijsman ooit zei, elk nadeel heb zo zn voordeel.. het was genieten! Ontzettend mooi om de zonsopgang mee te maken, de wolken te zien als dekentjes waar je zo in kan springen, en uiteraard de airco die je echt het idee gaf alsof je op weg was naar de wintersport, in plaats van een land in Afrika. Maar, gelukkig had de vliegmaatschappij daar aan gedacht en kregen een mooi rood dekentje, en bijkleurende sokken en tandenborstel!

In het vliegtuig al uitgekeken naar het moment supreme. Het moment dat we de deuren zouden openen en er een luid gejuich op zou zwellen, terwijl iemand met een bordje met MR. BJ den Boer zou staan te zwaaien. Eventuele slingers zouden het feest compleet maken. Helaas is de vader vaak de wens van de gedachte, want het was stil... geen gejuich, geen slingers, en ook geen bordje. Zonde, daar ging ons foto moment!

Al snel kwam onze chauffeur ons toch ophalen, en bracht ons naar Mill Hill waar we de eerste 2 nachten zijn verbleven. Hier hebben we als een soort koning geleefd. Goede bedden, goede W.C. en zeer voortreffelijk eten. De eerste dag, wat gechillt en rustig bijgekomen. De tweede dag hebben we afgesproken met 2 Nl-se meiden, die via Jongeren en Missie in Nairobi zitten. Met hun een dag op stap geweest en gezien wat zij deden. Erg leuke manier om een eerste indruk te krijgen van Kenia.

Daarna zijn we vertrokken naar Kisumu. Hier heeft de organisatie verschillende projecten en wij slapen op een project in Nyalenda. Hier heeft de organisatie een opvanghuis voor straatkinderen. Dus, er is altijd leven om ons heen. Op die plek, woont een gezin, waar we mee kunnen leven. Met hun kunnen we mee eten, en het is leuk om zo het Keniaanse leven van dichtbij te kunnen mee maken.

Dit meeleven gaat tot nu toe prima. Het is leuk om al die nieuwe indrukken te krijgen. Wel is het zo dat de kinderen wel heel veel aandacht vragen (yes, het zijn wel schatjes), dus soms is het lekker om even jezelf terug te trekken op de kamer, en even een momentje voor jezelf te pakken.

Vandaag een impressie gehad, hoe Willem-Alexander en Maxima zich soms moeten voelen. Onwerkelijk, dat als je simpelweg langs een klaslokaal loopt, dat je nageroepen wordt; " Mzungu", en dat de juf vraagt of je binnen wilt komen, waarna de kinderen je toezingen. tsja... daar sta je dan... WA, krijgt tenminste nog door de RVD ingefluisterd wat hij moet zeggen. Maarja, wij mogen het zelf verzinnen ;). Dan toch maar even zwaaien, en proberen iets te zeggen in het Luo.
Zo hebben we vandaag iets van een school gezien en een project waar ze jongeren leren koken, naaien, metselen en hout bewerken.

Komende 2 weken krijgen we een orientatie langs de verschillende projecten, dan wordt duidelijker wat we precies gaan doen.

Maargoed, kort samengevat -- ja, de volgende wordt echt korter--, het is leuk om hier te zijn, veel nieuwe impressies, en we ontmoeten veel mensen. Wat we precies gaan doen is nog de vraag, maar in ieder geval is het leuk om op deze manier een ander land te leren ontdekken!